คนเรา

เมื่อมีลาภ ก็มีเสื่อมลาภ

เมื่อมียศ ก็มีเสื่อมยศ

เมื่อมีสุข ก็มีทุกข์

เมื่อมีสรรเสริญ ก็มีนินนทา

(โลกธรรม ๘)

เป็นของคู่กันมาเช่นนี้ จะไปถืออะไรกับปากมนุษย์ ถึงจะดีแสนดีมันก็ติ ถึงจะชั่วแสนชั่วมันก็ชม นับประสาอะไร พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐเลิศยิ่งกว่ามนุษย์เทวดา ยังมีมารผจญ ยังมีคนนินทา ติเตียน ปุถุชนอย่างเราจะรอดพ้น โลกะธรรม ดังกล่าวแล้วไม่ได้ ต้องคิดเสียว่าเขาจะติก็ช่าง ชมก็ช่าง เราไม่ได้ทำอะไรให้เขาเดือดเนื้อร้อนใจ ก่อนที่เรา จะทำอะไร เราคิดแล้วว่าไม่เดือดร้อนแก่ตัวเราและคนอื่น เราจึงทำ เขาจะนินทาว่าใส่ร้ายอย่างไรก็ช่างเขา บุญเราทำ กรรมเราไม่สร้าง พยายามสงบกาย สงบวาจา สงบใจ จะต้องไปกังวลกลัวใครติเตียนทำไม ไม่เห็นมีประโยชน์ เปลืองความคิดเปล่า ๆ

๐ ถ้าท่านมีทาสอยู่คนเดียว และให้บุตรของท่านหมกมุ่นอยู่กับทาสตลอดเวลา แล้วในไม่ช้า ท่านก็จะมีทาสสองคน

๐ ถ้าท่านอยู่ในหมู่สุนัขไปนาน ๆ ลงท้ายท่านก็จะหอนเป็น

ยํ เว เสวติ ตาทิโส. คบคนเช่นใด มักเป็นคนเช่นนั้น

๐ คบเพื่อนดี มีหนึ่ง ถึงจะน้อย

ดีกว่าร้อย เพื่อนคิด ริษยา

เหมือนน้ำจืด นิดหน่อย ด้อยราคา

ยังดีกว่า น้ำเค็ม เต็มทะเล ฯ

๐ ยศและลาภ หาบไป ไม่ได้แน่

มีเพียงแต่ ต้นทุน บุญกุศล

ทรัพย์สมบัติ ทิ้งว้ ให้ปวงชน

แม้ร่างตน เขาก็เอา ไปเผาไฟ

๐ เมื่อเจ้ามา มีอะไร มาด้วยเจ้า

เจ้าจะเอา แต่สุข สนุกไฉน

เจ้ามามือเปล่า แล้วเจ้า จะเอาอะไร

เจ้าก็ไป มือเปล่า เหมือนเจ้ามา ฯ