๐ โอ้ว่า อนิจจา สังขารเอ๋ย เมื่อหมดหวัง ครั้งสุดท้าย ไม่หายใจ ๐ นอนตัวแข็ง แลสลด เมื่อหมดชีพ สู่ป่าช้า สิ้นเชื้อ เหลือแต่นาม ๐ นี่แหละหนอ มนุษย์เรา มีเท่านี้ วิญญาณปราศ ขาดลับ ดับจากกาย ๐ เมื่อชีวิต เรานี้ มีลมอยู่ ทั้งภาวนา ทำใจ ให้เสบย ๐ เมื่อลมสิ้น จิตคลาด จากโลกนี้ อย่าทำบาป น้อยนิด ให้ติดพัน | มาลงเอย สิ้นสุด หยุดเคลื่อนไหว ธาตุลมไฟ น้ำดิน ก็สิ้นตาม เขาตราสัง เอาใส่หีบ สี่คนหาม ใครจะถาม เรียกเรา ก็เปล่าตาย หมดลมแล้ว ก็ไม่มี ซึ่งความหมาย หยุดวุ่นวาย ทุก ๆ สิ่ง นอนนิ่งเฉย จงเร่งรู้ ศีลทาน นะท่านเอ๋ย อย่าละเลย ความดี ทุกวี่วัน จักได้พา ของดี ไปสวรรค์ เพราะบาปนั้น จะเห็นเข้า เมื่อเราไป ฯ |
